Wil Vening

 

De schrijfster Wil Vening ( 1924 – 2006) heeft in 1988 het hoofdwerk van Bernhard Nordh, In de schaduw van het Marsgebergte, opnieuw uitgegeven. Ze deed dit onder eigen naam en onder een iets gewijzigde titel, het Marsgebergte als buurman.

 

In haar eigen woorden: ze heeft het verhaal van de familie Pålsson bijgeschaafd tot een meer leesbaar boek voor deze moderne tijd. In haar boek heeft ze een intrigerend voorwoord opgenomen, dat een plaats verdient op de Bernhard Nordh website.

 

In de zomer van 1938 tekende Bernhard Nordh uit de mond van de tachtigjarige Jonas te Marsliden het verhaal op van de familie Pålsson. Met een schat aan gegevens keerde hij huiswaarts en schreef de boeken De strijd van het geslacht Pålsson en Rendiervolk in leven en dood.

Dit laatste boek is nu niet van belang. Het boek kwam uit en vond zijn weg, ook in Nederland.

Vlak na de oorlog kwam het in mijn bezit en het zou een van mijn lievelingsboeken worden. Waarom? Misschien omdat de omgeving waar het zich afspeelde, mij zo aantrok; helemaal boven in Zweden, tegen de Noorse grens aan? Of intrigeerde mij het verhaal over deze familie? Waarschijnlijk is het een combinatie van beide.

Jaren vergingen en langzamerhand groeide het aantal boeken dat ik schreef.

Heel diep weggestopt was latent het verlangen aanwezig, dit boek van de familie Pålsson nog eens door mijn handen te laten gaan, maar dan als schrijfster. Het bijschaven… sturen. Tot een geheel, dat meer leesbaar zou zijn in deze moderne tijd.

Van het Fonds der Letteren kreeg ik  een reisbeurs en zodoende kon ik een oude droom tot werkelijkheid laten worden: mijn man en ik gingen op reis “naar het dak van Europa”.

 Daarbij was het mogelijk een bezoek te brengen aan Marsliden. De laatste kilometers waren HEEL spannend: wat zou ik er vinden? Zou er nog iets over zijn uit die eerste tijd, toen Marsliden gevestigd werd? In de Kiosk…….. de dorpswinkel, stond een jonge vrouw achter de toonbank en wij praatten even.

De hele volgende dag liet het gevoel, dat zij mij verder kon helpen bij mijn navorsingen, mij niet los en ’s avonds stonden wij weer in haar winkeltje.

Ze vroeg, of wij een fijne dag hadden gehad en nadat wij dit enthousiast hadden beaamd voegde ik eraan toe: “Maar ik ben hier niet alleen voor mijn plezier!”

Terwijl ik de meegebrachte plastic zak nam en het boek te voorschijn haalde, zei ik: “DIT is de reden van ons bezoek!”.

En ik hield haar de Nederlandse vertaling van De strijd van het geslacht Pålsson voor.

Zij kon geen Nederlands lezen, maar WEL namen; zij kreeg een vuurrode kleur en zei: “Dat is mijn familie”.

Zij haalde haar hoogbejaarde vader en een ander familielid en ik had de avond van mijn leven.

 Het boek heeft een aardig verhaal en een spannende story, allemaal waar, maar daarmee is de kous niet af.

Marsliden was gegarandeerd tot ondergang gedoemd geweest als Lars Pålsson zich anders t.a.v. de Samen had opgesteld dan hij heeft gedaan. Hij was een stille man, die zich moeilijk uitte, maar hij wist precies hoe hij met mensen om moest gaan…OOK met de Samen.

Lars  Pålsson, een eenvoudige kolonist uit de 19e eeuw, wist dat begrip voor zijn medemensen en vertrouwen in hen meer waard waren dan een paar grote vuisten.

En dat is nou net precies datgene wat dit boek eeuwigheidswaarde meegeeft!

Begrip voor en vertrouwen in onze medemensen zijn nog steeds de grondslag voor een wereld, waarin mensen gelukkig kunnen zijn!

 

Wil Vening